Nieuws

Een DQ en toch ook trots

5 maart 2021

Ik liep een heel goede race, verbeterde nipt mijn persoonlijk record, had nog wat energie over en plaatste me als derde voor de finale. Dat was mijn verhaal over de serie van de 3000 meter bij de EK indoor in Torun gisteravond. Althans, dat was het tot ik klaar was met mijn cooling down. Het moment dat Charles van Commenée, de hoofdcoach van de atletiekunie, naar me toe kwam en me vertelde dat ik gediskwalificeerd was. Ofwel, een DQ achter mijn naam. Dat was op zijn zachtst gezegd een bittere pil.

'Het is een beetje alsof je door een rouwproces gaat', zei ik nog tegen iemand. Toen Charles naar me toe kwam, had ik al zo’n zesde zintuig gevoel dat er iets ging komen. Gelukkig was hij recht door zee en daar houd ik van. En dat rouwproces; eerst was er ongeloof, daarna was ik heel boos en vervolgens verdrietig. Nu, na een nacht slapen, is er een soort berusting en heb ik ook een heel trots gevoel over het hele indoorseizoen en waar ik nu sta. Maar teleurgesteld, dat ben ik ook nog altijd.

Ook al heb ik er totaal geen voordeel van gehad en was ik met de drie anderen, waarvan de snelste ook gediskwalificeerd is, ver vooruit op de rest, ik ben dus uit de uitslag gehaald omdat ik de lijn heb geraakt. Daar is protest tegen aangetekend. Dat zorgde er ook voor dat ik mijn gedachtes ook nog even opzij moest zetten. Want werd dat protest gehonoreerd, dan had ik vanavond dus wel de finale mogen lopen. Ik heb daarom zo goed als mogelijk mijn herstelwerk gedaan, al was dat heel lastig, omdat je zo emotioneel bent. En ergens had ik wel hoop dat ik alsnog mocht lopen, maar omdat het zo duidelijk was dat ik de lijn aanraakte, wist ik dat het een moeilijk verhaal werd.

In het hotel hoorde ik al snel dat het protest niet gehonoreerd was. Echt ontzettend balen. En ja, ik weet dat regels er niet voor niets zijn en natuurlijk ben je wat bevooroordeeld als het om jezelf gaat. Maar waar ik toch wel erg moeite mee heb is dat ze camera’s op de lijn hebben staan om mensen echt te pakken. Dat snap ik niet. Aan de andere kant; waar trek je de lijn? (what’s in a name…) Ik had ermee kunnen leven als ik met mijn hele voet over de lijn was geweest, maar ik ben letterlijk met de buitenkant van mijn voet twee centimeter op de lijn gekomen. Dan denk ik wel; waar gaat dit over?

(Tekst gaat verder onder de foto)

Maar ik kan er nog zoveel bedenkingen bij hebben; vanavond kom ik niet in actie. En als ik dan terugkijk, dan is er ook wel een gevoel van trots. Over de wedstrijd van gisteravond, want ik heb echt een sterke race gelopen, maar ook over dit seizoen. Ik was nog niet gefinisht of ik kreeg al reacties dat mensen me nog nooit zo sterk hadden zien lopen. Dat maakte het extra zuur, maar maakte me ook wel extra trots.

Waar het allemaal zeker voor zorgt, is dat ik met ontzettend veel vertrouwen naar het baanseizoen ga. Dit indoorseizoen was een extra’tje, maar het werd wel serieus omdat het zo goed ging. Dat heeft me zowel fysiek als mentaal heel goed gedaan. Ik hoor van anderen dat ik voor en tijdens wedstrijden ook een heel ander persoon ben. Dat maakt mij als atleet trots, maar als de persoon Jip nog veel meer. Én dat biedt ook super veel perspectief.

Want over dat baanseizoen gesproken; ik ga een volledig baanseizoen draaien. De planning is om in mei naar Sankt Moritz te gaan voor vier weken, om daar weer een goede basis te leggen. Daarna volgen de wedstrijden, met hopelijk ook plaatsing voor de Olympische Spelen. Daarbij zal de hoofdafstand waarop ik me ga richten de 5000 meter zijn. Zou ik me ook voor de 10.000 meter kunnen plaatsen, dan is dat een mooie extra, maar we denken dat ik op de 5000 meter iets meer kans maak op het neerzetten van een goede prestatie. Ik ben er wel achter gekomen dat met het type loper dat ik ben, ik heel veel kanten op kan.

Jip

Foto top: Orange Pictures

  • New Balance
  • NOC*NSF