Nieuws

Veroordeeld tot de bank en het bed

1 maart 2016

Wat eerst zo’n onschuldige klacht leek, blijkt achteraf gezien toch hardnekkig te zijn. Op de MRI, echo en de foto waren geen rare afwijkingen te vinden. Rust was dus de behandeling die de klachten moest gaan verhelpen. Na een super goede maand in Zuid-Afrika, waar ik een goede basis kon leggen op de fiets, was ik nog altijd niet pijnvrij. Eenmaal in Nederland ging het steeds iets beter. Alleen dat laatste restje pijn wilde niet weg.

Vorige week mocht ik mijn eerste stapjes weer gaan maken, in de hoop dat dan ook het laatste restje pijn wat er nog zat zou verdwijnen. Na twee keer was het gevoel toch nog niet wat het moest zijn en daarom heb ik in overleg met de sportarts besloten er vandaag toch een injectie in te laten zetten. Dat is niet altijd een gemakkelijke beslissing, omdat je dan tien dagen niet mag lopen voordat je weer mag gaan opbouwen. Aan de andere kant is pijn met wandelen in het dagelijks leven ook geen pretje dus, de keuze was voor mij snel gemaakt.

De moeilijkste dagen richting Rio zullen de komende vier dagen zijn, aangezien ik het wandelen moet beperken tot schuifelen door huis om te plassen en om af en toe wat te eten. Toch is het fijn om even niks te hoeven voelen en even mentaal rust te nemen. Dan kan ik straks met een zeer goed uitgerust lichaam mijn looptraining hervatten richting Rio.

Dus wie nog tips heeft voor een leuke serie of film, altijd welkom! Kan ik ondertussen mijn studieboek er nog eens bij pakken.

Jip

  • NOC*NSF
  • New Balance